فكركردم آسمان را مي توان تسخيركرد

آب اقيانوس را با آه خود تبخيركرد

فكركردم مي توان با قطره هاي اشك خود

دشتهاي تشنه روي زمين را سيركرد

فكركردم بركه پاكيزه قلب تو را

مي توان با يك نگاه ساده هم تفسيركرد

فكركردم مي توان مضمون چشمان تو را

درميان واژه هاي شعرخود تعبيركرد

فكركردم رفتنت را مي توان ازياد برد

هيچ فهميدي دلم را رفتن تو پيركرد؟

هیچ باور می کنید ای دوستان کین منم این شاخه بی بر منم؟؟؟!!!

             هر کس به طریقی دل ما می شکند

                                                            بیگانه جدا دوست جدا می شکند

               بیگانه اگر می شکند حرفی نیست

                                                           من در عجبم دوست چرا می شکند

             شکست دلم و کس صدایش نشنید

                                                            آری دل دوست بی صدا می شکند

در غریبی ناله ها کردم کسی یادم نکرد ، در قفس جان دادم و صیاد ازادم نکرد، ضربه مردم چنان از زندگی سیرم نمود، آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد

بس شنيدم داستان بي کسي بـس شنيدم قصه دلواپسي
قصه عشـق از زبان هر کسي گفته اند از ني حکايتهابسي
حال از من بشنو اين افسانه را
داسـتان اين دل ديوانـه را
چشمهايش بويي از نيرنگ داشت دل دريغا ! سينه اي از سنگ داشت
با دلـم انگار قـصد جنگ داشت گويـي از با من نشستن ننگ داشت
عاشقم من، قصد هيچ انکار نيست
      ليک با عاشق نشستن عار نيست
کار او آتش زدن؛ من سوختن در دل شب چشم بر در دوختن
مـن خريدن نـاز او نفروختن باز آتـش در دلـم افـروختن
سوختن در عشق را ازبر شديم
آتشي بوديم و خاکستر شديم
از غم اين عشق مردن باک نيست خون دل هر لحظه خوردن باک نيست
از دل ديـوانه بردن باک نيست دل که رفت از سـر سپردن باک نيست
آه! مي ترسم شبي رسـوا شوم
      بدتر از رسوايي ام، تنـها شوم
واي بر اين صيد و آه از آن کمند پيش رويم خنده، پشتم پوزخند
بر چنـين نامهـربانـي دل مبند دوستان گفتند و دل نشـنيد پند
پيش از اين پند نهان دوستان
حال هـم زخم زبان دوستان
خانه اي ويران تر از ويرانه ام من حقـيقت نيستم، افـسانه ام
گر چه سوزد پر، ولي پروانه ام فاش مي گويم که من ديوانه ام
تا به کي آخر چنين ديوانگي؟
پيلگي بهـتر از اين پروانگي!
گفتمش:آرام جـانـي، گفت:نه گفتمش:شيرين زباني، گفت:نه
مي شود يک شب بماني، گفت:نه گفتمش:نامهـربانـي،گفت:نه
دل شبي دور از خيالش سر نکرد
گفتمش؛ افسـوس! او باور نکرد
چشم بر هم مي نهد،من نيستم مي گشـايد چشم، من من نيستم
خود نمي دانم خدايا! کيستم يکـنفر با مـن بگويد چيسـتم؟
بس کشيدم آه از دل بردنش
آه! اگـر آهم بگيرد دامنش
با تمـام بي کسي ها ساختم دل سپردم، سر به زير انداختم
اين قماري بود و من نشاختم واي برمـن، ساده بودم باختم
دل سپردن دست او ديوانگي ست
آه!غير از من کسي ديوانه نيست
گريه کردن تا سحر کار من است شاهد من چشم بيمار من است
فکر مي کردم که او يار من است نه، فقط در فکر آزار من است
نيت اش از عشق تنها خواهش است
دوستت دارم دروغـي فاحش است
يک شب آمد زير و رويم کرد و رفت بغض تلخي در گلويـم کرد و رفت
پايـبند جسـت وجويم کرد و رفت عاقـبت بـي آبرويم کرد و رفت
اين دل ديوانـه آخر جاي کيست؟
وانکه مجنونش منم ليلاي کيست؟
مذهب او هر چه بادابـاد بود خوش به حالش کاين قدر آزاد بود
بي نياز از مستي مي شاد بود چشـمهـايش مسـت مادرزاد بود
يک شبه از عمر سيرم کرد و رفت
بيست سالم بود، پيرم کرد و رفت

خدایا :

مذهب بی عوام،ایمان بی ریا،خوبی بی نمود،

گستاخی بی حامی،مناعت بی غرور،

عشق بی هوس،تنهایی در انبوه جمعیت،

ودوست داشتن بی آنکه دوست بداند،

روزی کن .

                        ((  دکتر علی شریعتی))

همچو گل چند به روز همه خندان     باشي        همره غير  به گلگشت   گلستان   باشي

هر  زمان با  دگري   دست و گريبان  باشي         زآن بينديش كه از كرده پشيمان    باشي

جمع با جمع نباشند و  پريشان  باشي       ياد حيراني ما آري و حيران  باشي

 ما نباشيم كه باشد   كه    جفاي  تو كشد

     به جفا سازد و   صد جور براي  تو كشد

شب به   كاشانه   اغيار   نمي‌بايد        بود        غير  را  شمع  شب تا ر  نمي‌بايد     بود

همه‌جا با همه  كس   يار    نمي‌بايد      بود        يار   اغيار   دل   آزار  نــمي‌بايــد    بود

   من اگر  كشته شوم باعث بدنامي توست

   موجب شهرت بي‌باكي وخودكامي توست

ديگري  جز تو  مرا اين  همه   آزار    نكرد        جز تو كس در نظر  خلق  مرا خار  نكرد

آنچه  كردي تو به من هيچ ستمكار      نكرد       هيچ  سنگين  دل  بيدادگر  اين  كار  نكرد

اين ستمها دگري  با   من   بيمار نكرد      هيچ كس اين همه آزار من زار نكرد 

   گر ز آزردن من هست غرض مردن  من 

    مردم ،  آزار  مكش  از  پي   آزردن  من

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن

 سالها رهگذر کوچه دل حوصله بود یاد آن کوچه و آن رهگذر کوچه بخیر

پرنده قشنگي بود پر زد                               رفيق روز تنگي بود وپر زد  

خيال کردم دلش دنبال عشق                       پي خوش آب ورنگي بود وپر زد

اگه سکه دو رو داره اسير دست بازار نه عشقي داره تو کارش نه مهري داره بازارش

تو که سکه نبودي يار بودي به ظاهر عاشقٌ غمخوار بودي

منٌ گمراه کردي واي بر من تو هم افسونگر ٌ مکار بودي

           خيال کردم که تو فصل بهارم منٌ عشق و دل اميدوارم

خيال کردم که تو قلب بهشتم ازين بهتر نمي شه سرنوشتم

پرنده رفتٌ عشق پژمرد ٌدل مرد

پرنده رفت ٌعشق با خودش برد  

هر که عاشق شد جفا بسیار می باید کشید

                                         بحر یک عمر منت از جبار می باید کشید

من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل

                                      بخت بد این کز اجل هم ناز می باید کشید

                      کاش میشد عشق را تعبیر کرد

                                                        دست وپای درد را زنجیر کرد

                     کاش می شد عمر از دست رفته 

                                                         چون نوار زندگی تکثیر کرد

                                     ******

خداوندا تو دوست میداری که من تو را دوست بدارم با آنکه بی نیازی از من

پس چگونه من دوست ندارم که تو مرا دوست بداری با این همه احتیاجی که به تو دارم؟

 

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

                                                                            

 

 

من که می دانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم و شادیم

مرگ ویرانگر چه بیرحم و شتابان میرسد

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که میدانم اجل ناخوانده و بیدادگر

سر زده می آید و راه فراری نیست نیست

خدایا مرا ببخش
اگر بر خلاف طبیعت تو آفریده شده ام
اگر ذره ذره ی وجودم را از عشق آفریده اند
اگر عشقم گناهی نابخشودنیست
و اگر گناهم را دوست می دارم

نمیخوام در به در پیچ و خم این جاده شم 

یا یه موجود ضعیف وفاقد اراده شم

وایسا !!دنیا وایسا !!دنیا من می خوام

پياده شم

در اين دنياي باراني که آغوش زمين خيس است

کويري تشنه و خشکم که با خورشيد درگيرم، دلم مي گيرد از اين کوچه هاي تنگ و وحشت زا اگر چه عاقبت در کوچه اي بن بست مي ميرم

کسی در دلم ساز غم می زند وآرامشم را به هم می زند

به چشمان او موجی از خستگی است

ولی ظاهراٌ حرف کم می زند

شب ها چشمانم میعادگاه اشک می شوند و غم همنشین قلبم.دوباره بغض های خسته و کهنه اسیر گلوی سردم می شوند.ای کسی که در حکایت شب پنهان شده ای به عظمت آبی دلم نظری کن و ببین که این دل چه عاشقانه می تپد

شیشه ای می شکند...

یک نفر می پرسد...چرا شیشه شکست؟

مادر می گوید...شاید این رفع بلاست.

یک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد.

شیشه ی پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست، عابری خنده کنان می آمد...

تکه ای از آن را برمی داشت . هیچ کس هیچ نگفت غصه ام را نشنید...

از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟

دل من سخت شکست اما، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا

شادی و اندوه
شادی شما همان اندوه بی نقاب شماست.
چاهی که خنده های شما از آن بر می آید، چه بسیار که با اشک شما پر می شود.
و آیا جز این چه می توان بود؟
هر چه اندوه درون شما را بیشتر بکاو، جای شادی در وجود شما بیشتر می شود.
مگر کاسه ای که شراب شما را در بر دارد همان نیست که در کوره کوزه گر سوخته است؟
مگر آن نی که روح شما را تسکین می دهد، همان چوبی نیست که درونش را با کارد خراشیده اند ؟
هرگاه شادی می کنید به ژرفای دل خود بنگرید تا ببینید که سرچشمه شادی به جز سرچشمه اندوه نیست.
و نیز هرگاه اندوهناکید باز در دل خود بنگرید تا ببینید که به راستی گریه شما از برای آن چیزی است که مایه شادی شما بوده است

چرخ یک گاری در حسرت وا ماندن اسب
اسب در حسرت خوابیدن گاریچی
مرد گاریچی در حسرت مرگ
این است زندگی   

عشق   یعنی زندگی را باختن .............